Ik heb nu heel andere dromen. Interview met een verkeersgetuige

  • S
05 mei 2014

Het ongeval
Op 24 april 2009 sloeg voor Ruben Persoons heel onverwacht het noodlot toe. Na een avondje stappen viel de 19-jarige, die in zijn eerste jaar aan de universiteit zat, op anderhalve kilometer van huis in slaap achter het stuur. Een maand later ontwaakte hij uit een coma. Zelf wist hij niet wat er gebeurd was, maar zijn leven zag er plots helemaal anders uit.

Vijf jaar later
Vijf jaar later, op zijn 24e, gaat het goed met Ruben. Hij heeft nieuwe dromen en vooruitzichten. Sinds het begin van dit schooljaar deelt hij zijn verhaal met leerlingen van de derde graag secundair onderwijs. Dat doet hij in het kader van het project Getuigen onderweg van Rondpunt vzw.

Zelf vindt Ruben dat hij nog een hele weg af te leggen heeft. Wij gingen met hem praten over zijn nieuwe leven. Teun van Open Therapeuticum Leuven vergezelde ons en deelde haar ervaringen. Teun gaat altijd met Ruben mee naar een getuigenis. Een ‘buddy’ noemen ze dat.

 

Dag Ruben, kun je ons wat meer vertellen over je verhaal?
Ruben: Op een vrijdagavond ging ik bowlen met een paar vrienden. Daarna gingen we nog naar een feestje en van daar reden we allemaal apart naar huis. Op minder dan anderhalve kilometer van mij thuis, in vogelvlucht zelfs maar 700 meter, ben ik waarschijnlijk in slaap gevallen achter het stuur. Ik ben een oude schuur ingereden en die is ingestort op mijn auto. Ik heb een maand in coma gelegen en heb daarna nog anderhalf jaar moeten revalideren. Nu volg ik nog altijd tweewekelijks kinesitherapie en word ik wekelijks begeleid door Open Therapeuticum Leuven

Dat moet heel zwaar geweest zijn. Waar had je het meeste moeite mee?
Ruben: Ik heb de draad weer moeten oppikken en dat was niet simpel. Het ergste vind ik dat ik niet meer kan lopen. Door een niet-aangeboren hersenletsel is mijn gangpatroon niet in orde en lukt dat gewoon niet meer. Wandelen lukt redelijk goed, maar ik mank en dat stoort me.

Teun: Voor zijn ongeval stond het leven van Ruben helemaal in het teken van sport. Hij volgde ook sporthumaniora. Dat maakte het extra moeilijk.

Ruben: Dat klopt. Mijn sport was voetbal. Ik speelde onder andere bij Anderlecht, Beveren en Aalst. Ik kom ook uit een echte voetbalfamilie. Mijn broer voetbalt bij Lokeren in eerste klasse en mijn andere broer in tweede klasse. Ik stond aan de vooravond van mijn doorbraak en toen was het ineens allemaal voorbij. Mijn toekomst zag er plots helemaal anders uit.
Ik heb wel een nieuw plan! (lacht) Ik wil naar de Paralympics in Rio (in 2016, red.). Ik heb contact opgenomen met Parentee (Parantee vzw is de Vlaamse sportfederatie die een sportaanbod op maat van personen met handicap organiseert, red.) en zij zullen mij helpen om een sport te vinden.

Super, wij supporteren alvast voor jou!
Je bent nu verkeersgetuige bij Rondpunt. Hoe ben je bij hen terechtgekomen?

Ruben: Ik volg begeleiding bij het Open Therapeuticum Leuven en via hen kwam ik bij Rondpunt terecht.

Teun: Rondpunt had bij ons gepolst of we interesse hadden om mee te werken aan hun project. Wij begeleiden hier vooral mensen met een niet-aangeboren hersenletsel dat ze meestal opgelopen hebben in een verkeersongeval. We dachten meteen aan Ruben. Hij is communicatief heel sterk. Voor zijn eerste getuigenis heeft hij hier op OTL geoefend en iedereen was meteen verkocht. Hij had een Prezi gemaakt en aan de hand van foto’s en voetstapjes leidde hij ons door heel zijn verhaal.

Waarom heb je beslist om mee te werken aan het project?
Ruben: Langs de ene kant hoopte ik dat het mij zou helpen om alles te verwerken en om mij erover te zetten. Langs de andere kant is het een heel nuttige boodschap.

Hoe reageren de meeste mensen op jouw verhaal en hoe ga je daarmee om?
Ruben: De meeste mensen zijn geschokt en aangedaan. Ze hebben na mijn verhaal echt heel veel respect en bewondering voor mij en vinden het allemaal heel sterk hoe ik teruggekomen ben na mijn ongeval. Ze zijn ongeveer even oud als ik toen en kunnen alles goed vergelijken met hun eigen leefwereld. Ik krijg echt allemaal heel goede reacties en dat geeft me een goed gevoel. Ik kan niet anders dan hiermee doorgaan. Sommige leerlingen voegen mij zelfs toe op Facebook. Dat wil toch zeggen dat ze er achteraf ook nog mee bezig zijn en het niet vergeten als ze de klas uitstappen.

Teun: De reacties zijn inderdaad echt heel goed. Zowel van de leerlingen als de leerkrachten. De ene klas is al wat moeilijker dan de andere, maar de meeste klassen stellen na Rubens verhaal heel veel vragen en zitten er echt helemaal in.
Ruben zorgt er ook voor dat zijn getuigenis niet te zwaar is. Hij gebruikt humor en staat positief in het leven en dat komt goed over. Het is ook niet de bedoeling van het project om jongeren schrik aan te jagen om achter het stuur te kruipen. We willen hen er vooral bewust van maken dat ze kwetsbaar zijn in het verkeer en voorzichtig moeten zijn.

Hoe is je eerste getuigenis verlopen en hoelang is dat intussen geleden?
Ruben: Ik ben dit schooljaar begonnen met het project en dat ging eigenlijk vanaf het begin goed.

Teun: Ruben deed dat inderdaad vanaf het begin heel goed. De eerste getuigenissen waren emotioneel duidelijk nog wel moeilijker, maar hij vertelt dan ook een heel persoonlijk verhaal.
In het begin was het voor Ruben ook moeilijk om over het moment van het ongeval zelf te praten. Omdat hij dat niet bewust meegemaakt heeft, moest hij dat deel vanbuiten leren. Omdat hij voor de rest alles heel spontaan vertelt, ging dat stuk in het begin nog wat stroef. Ondertussen heeft hij daar zijn eigen ding van gemaakt en gaat dat ook heel goed.

Als getuige bij Rondpunt word je voorbereid voordat je op pad gaat. Wat hield dat juist in en hoe verliep dat voor jou?
Teun: We hebben vijf keer samengezeten met iemand van Rondpunt, Katrien. Ruben heeft zijn hele verhaal verteld, van begin tot einde. Katrien heeft alles opgeschreven en daarna hebben we bekeken wat bruikbaar was en wat niet per sé vermeld moet worden. Die voorbereiding was echt een meerwaarde.

Was het moeilijk om na je ongeval opnieuw achter het stuur te kruipen?
Ruben: Eigenlijk helemaal niet. Waarschijnlijk omdat ik niets weet van mijn ongeval. Het ene moment zat ik achter het stuur en was alles in orde en het volgende werd ik wakker in het ziekenhuis. Het ongeval heb ik niet bewust meegemaakt.
Ik kom nog bijna elke dag voorbij de plaats van die schuur. In het begin keek ik er altijd naar, zelfs achterom als ik vanuit de andere richting kwam. Nu is dat al veel minder, maar ik krijg toch nog altijd een speciaal gevoel. Een groot stuk van mijn leven is daar geëindigd…

Voelt dat zo aan? Dat er een stuk van je leven geëindigd is?
Ruben: Ja, toch wel. Door mijn ongeval ben ik, volgens mij, mijn grote liefde verloren en was ook mijn voetbaldroom voorbij. Dat voelt toch als eindigen.

Heb je het daar nu nog moeilijk mee?
Ruben: Nu eigenlijk niet meer. Ik kijk vooruit, naar de kansen die ik nu heb.

Hoe zien je dagen er nu uit?
Ruben: Die zijn dikwijls nog te leeg. Een keer per week ga ik naar het Open Therapeuticum. Daarnaast ben ik bezig met een opleiding tot Lifecoach en dat ligt me echt. Ik wil meezoeken naar oplossingen voor de problemen van andere mensen en hen helpen om een nieuwe weg te vinden. Als ik mijn diploma heb, wil ik graag iets voor mezelf beginnen.

Is dat je nieuwe droom? Lifecoach worden?
Ruben: Ja. Daarnaast blijf ik ook dromen van een voetbalcarrière. Op een dag wil ik graag in de goal staan. Na mijn ongeval zei ik ‘geef me vijf jaar en ik sta er’. Nu heb ik dat verlengd naar tien jaar, maar ik geloof er nog altijd in.

 

Na afloop
Na mijn gesprek met Ruben heb ik nog vaak aan hem gedacht. Wat hij doet is echt knap en er is ongetwijfeld veel kracht voor nodig. Ik wens hem alleszins super veel succes toe.

Ook geïnteresseerd?
Nodig je graag een verkeersgetuige uit op school? In de SMS-webshop vind je meer info en kun je een aanvraag indienen.

Auteur:
Ellen Loos